بهشت هست.

            بهشت از دمی برای تو آغاز خواهد شد

که آهخندت،

            خاموش وار،

                        خواهد گفت:

همین بود.

همین را می خواستم بگویم.

تمام شد.

اما نمی رسی.

اما همیشه

مانند این است

که کار روز مره­ات این باشد

که بوسه بر دهانه­ی آتشفشان زنی؛

و دوزخِ فورانش را

                        عاشقانه

                                    در آغوش بگیری؛

و از گدازه­هاش بنوشی.

یا . . .

مثلِ این است

که نهری از زهر

پیوسته در گلویت ریزد

و ریسمانی از افعی

بر گردن داشته باشی،

و خود

ــ که تا رها شوی از دوزخِ هماره­وشِ خویش ــ

                                                قصدِ مردن داشته باشی؛

اما نمیری؛

هرگز،

هرگز،

هرگز نمیری!

               اسماعيل خويي

+ "ليلا"ي گزارش نويسان ايرنا، مسافر آسمان شد